အကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ သစ်ပင်တွေ ခုတ်ပစ်တဲ့အတွက် တောပြုန်းလာတယ်။ မြစ်ကြီးနားကနေ မန္တလေးကို ရထားစီးလာတဲ့အခါ အစပိုင်းမှာ တောအုပ်တွေ စိမ်းစိမ်းစိုစို တွေ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ဦးအောင်ဇေယျတို့ ဇာတိမြေကို ရောက်တော့ တောပျောက်သွားပြီး။ ဘရိတ်မအုပ်ဘဲ စစ်ပဲတိုက်တာလေ။ စစ်ကိုင်း၊ မန္တလေးနား ရောက်တော့ ဆူးပင်၊ ထနောင်းပင်ပဲ အတွေ့များတယ်။
အညာဟာ နွေမှာ အပူဒဏ်ကို သေလုအောင်ခံရတယ်။ သစ်ပင်ပြန်စိုက်ဖို့ အရေးတကြီး လိုနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မလုပ်ဖြစ်ကြဘူး။ တောထဲက သစ်ပင်တော့ ထားပါဦး။ ကိုယ့်ခြံထဲက သစ်ပင်ကို နွေရာသီ နေပူထဲမှာ ခုတ်တဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကို မြင်ရတော့ သာမန် မသိရုံမဟုတ်တော့ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါး ဝင်စီးနေသလား ထင်မိတယ်။ ပူပါတယ်ဆိုမှ ရှိတဲ့အရိပ်ကို ခုတ်ပစ်နေတာကိုး။
ကိုယ့်ဝိုင်းထဲမှာ တတ်နိုင်သမျ သစ်ပင်စိုက်တော့လည်း အနှောက်အယှက်က ရှိတယ်။ ကိုယ့်ကလေးတွေပေါ့။ သစ်ရွက်တွေ ခူး၊ သစ်ကိုင်းတွေ ချိုး။ ဘာရယ်မဟုတ်၊ ဖြတ်သွားရင်း သစ်ရွက်တွေကို လက်ထဲ ဆုပ်ဆွဲ ပွတ်ဆွဲသွားကြတယ်။ ပြီးတော့ လက်ဖဝါးဖြန့်ပြီး သစ်ရွက်တွေ မြေပေါ် ပစ်ချ။ တကယ့်နှမြောစရာ။ "သစ်ပင်လေးတွေ သနားစရာကွာ၊ ကြီးဖို့ အားယူတုန်းမှာ မင်းတို့က အရွက်တွေ လာဆွဲတော့ အပင်ကလေးတွေ နာနေမှာပေါ့၊ ငါတို့လက်ကို လိမ်ဆွဲခံရသလိုပေါ့" လို့ ပြောရ တားရတယ်။
သူတို့ရန်က အေးသွားတော့ ဝိုင်းထဲမှာ သစ်ပင်လေးတွေ စိမ်းစိုလာတယ်။ အရိပ်ကောင်းလာတယ်။ အပူရှိန် သက်သာပြီး အအေးဓါတ်ရလာတယ်။ နေပူထဲကလာသူတွေ ကိုယ့်ဆီရောက်ရင် "အမယ်၊ ဒီနေရာလေးက အေးသားဟ" ဆိုပြီး အေးရိပ်ကလေးကို ခံစားကြ၊ ကြည်နူးကြတယ်။
လူသာမက ငှကျတှလေညျး နားခိုလာတယျ။ သူတို့စားတဲ့ သစျစေ့တှေ မွပေေါျကတြော့ ကိုယျ့ဝိုငျးမှာ မရှိသေးတဲ့ အပငျတှပေါ ပေါကျလာတယျ။ မနကျဆို ခြိုးကလေးတှေ သစျပငျထကျ မှာ ကူတယျ။ ဇရကျလေးတှရေဲ့ အသံကွားရတယျ။ မမွငျဖူးတဲ့ ငှကျတှေ မွငျလာရတယျ။ ပုံစံကတော့ ခိုပဲ။ တကိုယျလုံးစိမျးနတေဲ့ ငှကျကို ကလေးတှနေဲ့အတူ စကားကယြျကယြျ မပွောဘဲ သစျပငျထကျကို အထူးတဆနျး မော့ကွညျ့ကွရတယျ။ အရှယျသေးလှနျးတဲ့ ငှကျကလေးတှလေညျး နှမှော ရောကျလာတယျ။ မိုးရှာတော့ ပွနျပွေးတယျ။ မတှေ့မိတော့ဘူး။ ရှဉ့်ကလေးတှေ အမွီးဖှါးဖှါးလေး၊ ထောငျထောငျထောငျထောငျနဲ့ သစျပငျပေါျမှာ ပွေးကစားတာ၊ လဲသီးခွောကျတှေ ဖေါကျစားတာ တှေ့ရတယျ။ သူတို့ကို ကွညျ့ရမွငျရတာ ပြောျစရာကောငျးတယျ။
ပန်းပင်တွေ ရှိတော့ ပျားကလေးတွေလည်း ရောက်လာတယ်။ ကလေးတွေက ပျားအုံတွေ့ရင် လာပြောတယ်။ "ပျားမဖွတ်နဲ့နော်၊ ပျားမျိုး ပြုတ်နေမယ်၊ နောင် ပျားတွေ ပွါးလာမှ နည်းနည်းပါးပါး ပျားရည် စားပေါ့" လို့ မှာရတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျားအုံတွေ များလာပြီ။ ပျားတွေ ပွါးလာပြီပေါ့။
ဒါပေမယ့် အခု မိုးတွင်းရောက်တော့ ညနေခင်းဆို ခြင်က တအားကိုက်တယ်။ မနေနိုင်တော့ သစ်ရွက်ခြောက်နဲ့ မီးကလေး ဖိုကြတယ်။ ဟိုနား တပုံ၊ ဒီနား တပုံပေါ့။ အဆင်ပြေတယ်၊ ခြင်ကိုက် သက်သာတယ်။ ညနေတိုင်း မီးကလေးတွေ ဖိုကြတယ်။ တနေ့တော့ တယောက်က လာပြောတယ်။ "ပျားအုံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညနေတိုင်း မီးဖိုကြတာကိုး။" တဲ့။ "ဟာ" ဆိုပြီး တအံတဩနဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။ လူတွေကတော့ တော်ရုံ မီးခိုးနံ့ကို ခံနိုင်တာပေါ့။ ပျားကလေးတွေက ပန်းရနံ့တွေကို အနံ့ခံတဲ့သူဆိုတော့ အနံ့တွေနဲ့ပါတ်သက်ရင် sensitive ဖြစ်တယ် ထင်တယ်။ အရမ်းသိလွယ်၊ ခံစားလွယ်မယ်။ ကိုယ့်မွှေးတဲ့ မီးခိုးလေးတွေ လေမှာ ဝှေ့ရုံနဲ့ သူတို့ခမျာ နေမရဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ မွှေးတဲ့ပန်းရနံ့ကို ခံစားနေကျ ပျားလေးဟာ မီးခိုးနံ့တွေကို မခံနိုင်ဘူး။ Sorry, ပျားကလေးတွေရေ၊ ငါတို့ လက်လွန်သွားပြီ။ မှားသွားပြီ။ ပျားကလေးတွေ ပျံသွားပြီ။
ပြားကလေးတှအေကွောငျး စဉ်းစားရငျ ဆငျတူတဲ့ တခွာအကွောငျးအရာတှေ ဆကျတိုကျ တှေးမိလာတယျ။ မိဘက ပညာတတျစခေငြျလှနျးလို့ အတငျး တိုကျတှနျး ဖိအားပေးခံနရေတဲ့ ကလေးတှေ၊ လူငယျကြောငျးသားလေးတှဟော အစက လူစငျစစျဖွစျပမေယျ့ စာသငျကြောငျးကို သှားထားတော့မှ ကွကျတူရှေးဖွစျရရှာတယျ။
ဝူဟန်ဗိုင်းရပ်စ်ကို အကြောက်လွန် ထိတ်ထိတ်ပြာပြာဖြစ်ပြီး ဥပဒေ၊ အာဏာတွေပြခံရတဲ့ ဒေသအသီးသီးက လူတွေ (တပည့်မှားတော့ ဗျောတီး၊ ဆရာမှားတော့ ဆောရီး။ အမှားလုပ်တာချင်းတူတူ သူ့သားလေးကျ မရိုက်ဘူး ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ)။ တိုင်းပြည်တိုးတက်ဖို့ ဘာစေတနာ၊ ဘာအတတ်ပညာမှ မရှိဘဲ နိုင်ငံရေးတွေ နေ့တိုင်းပြော၊ နေ့တိုင်းဆဲနေတဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေ။ အမုန်းစကားတွေပြော၊ ပြဿနာ အမြဲရှာနေတဲ့ လူယုတ်မာ အုပ်စုတွေ။ ဒါတွေ မြင်နေ၊ ကြားနေရတော့ Sensitive ဖြစ်တဲ့ ပျားလေးတွေ ပျံပြေးချင်လာမယ်။ တိုင်းပြည်က မီးခိုးမွှန်လာပြီလေ။
နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လာဖို့ လန့်နေမယ်။ ပျားလေးတွေ ပျံပြေးကုန်မယ်။ သတိမထား၊ မစာနာရင် ပျားကလေးတွေ ပျံပြေးလိမ့်မယ်။
