Preachers and Pandemic - ကပ်ရောဂါကို ဆင်ခြင်ခြင်း (၂)

 Preachers တရားဟောဆရာတွေက ကိုယ့်အသိုင်းအဝန်းကို သတိပေးစရာ၊ ထိန်းသိမ်းစရာတွေ ရှိပါတယ်။
သတိထားစရာတွေက  .....

၁။ စည်းကမ်းရှိတဲ့ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း ဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။  

ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ တွေ့သမျှကို တချို့က ရှဲနေတယ်။ မူလပြောတဲ့သူ ဘယ်သူမှန်းမသိ။ ဘယ်လောက် တတ်ကျွမ်းနားလည်လဲ မသိ။ စိတ်စေတနာ မှန်ရဲ့လား မသိ။ တွေ့သမျှ ရှဲနေပုံက ဆယ်ကျော်သက်မလေးက မျက်လုံးချင်း ဆုံသမျှ ရင်ခုံနေသလိုဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတော့ မဆန်းစစ်ဘဲ ဖေ့စ်ဘွတ်သုံးရင် ကြာတော့ စိတ်ပူလာမယ်။ ကြောက်လာမယ်။ စိတ်မငြိမ်ရင် အလွဲအမှားတွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 

စကားတခွန်း ကြားဖူးပါတယ်။ "ကိုယ်က ကားဆရာ မဟုတ်ရင်၊ ခရီးသည်တွေ ဘယ်မှာ ဆင်းရမယ် ဆိုတာ မပြောပါနဲ့" တဲ့။ မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ အဝေးပြေးကားတစီးပေါ်မှာ၊ ခရီးသည်တွေကြားမှာ လူတယောက်က ခရီးစဉ်ကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ လမ်းကြောမသိဘဲ၊ "ဟေ့လူ၊ ခင်ဗျားဆင်းရမယ့်ရွာ ရောက်တော့မယ်၊ ပြင်ထား၊ ကျော်သွားမယ်" လို့ ကားပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို ပြောနေတယ် ဆိုပါတော့။ ခရီးသည်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပါပဲ။ အဲဒီတော့ ကိုယ်က ဆရာဝန်မဟုတ်ရင် ရောဂါအကြောင်း၊ ဆေးအကြောင်းတွေ သိပ်မပြောသင့်ဘူး။ ဆရာဝန်တွေဆိုရင်လည်း တယောက်နဲ့တယောက် အယူအဆ မတူကြတော့ ဘယ်ဟာ ပိုကောင်းမလဲလို့ စဉ်းစားဖို့လိုပါသေးတယ်။

၂။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က အဆိုးမြင်စိတ် ရှိမနေသင့်ဘူး။

ကိုဗစ်ရောဂါသတင်းကြားရတာနဲ့ တပြိုင်နက် နောက်တပတ် ဆန်းဒေးမှာ ကိုဗစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး တရားစဟောကြပါတော့တယ်။ မဟောတဲ့ဆရာ သိပ်ရှားပါတယ်။ အများစုက အချက်အလက် မရှာဖွေ၊ မလေ့လာဘဲ ခံစားချက်နဲ့ ဟောတတ်ပါတယ်။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကပ်ရောဂါတွေဖြစ်နေပြီ၊ သခင်ဘုရားကြွလာတော့မယ်၊ ဘေးဒဏ်ကြီးကာလ ရောက်တော့မယ်၊ အသင့်ပြင်ကြလို့ နိုးဆော်ကြတယ်။ ဒါဟာ ကျမ်းစာကို သေချာမလေ့လာဘဲ ကိုယ့်ရဲ့အတွင်းစိတ်မှာ အဆိုးမြင်အခံရှိတဲ့သူ - pessimist ဖြစ်နေတာပါ။
စစ်ပွဲတွေ၊ သဘာဝဘေးဒဏ်တွေ၊ ကပ်ရောဂါတွေဟာ ကမ္ဘာဉီးကတည်းက ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ စစ်ပွဲမရှိတဲ့နှစ်၊ သဘာဝဘေး မရှိတဲ့နှစ်၊ ရောဂါဘယ မရှိတဲ့ နှစ်ကာလဟာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ တနေရာမှာတော့ ရှိနေစမြဲပါပဲ။ အပြစ်ကြောင့် ကျိန်ခြင်းအမဂ်လာ ခံစားနေရတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ သဘာဝပါ။  ဘေးဒဏ်ကြီးကာလမှာ ကပ်ရောဂါ၊ စစ်ပွဲ၊ သဘာဝဘေးဏက်တွေ များတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယုံကြည်သူက ဘေးဒဏ်ကြီးကာလမှာ ဖြတ်သွားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ချီဆောင်ခြင်းမှာ ပါသွားဖို့၊ သိမ်းဆည်းခံရဖို့ပါ။ ဒါကို တချို့က သူတို့နိုးနိုးကြားကြားရှိနေတယ်ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလရောက်တော့မယ်လို့ အလွဲ‌ပြောကြတာပါ။ Dr. John R. Rice ပြောတဲ့စကားလေးက မှတ်သားစရာကောင်းပါတယ်။ "ယုံကြည်သူက နိမိတ်လက္ခဏာ signs တွေကို ကြည့်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကယ်တင်ရှင် Savior ကို မြော်လင့်နေရမှာ" လို့ ဆိုပါတယ်။  

၃။ အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါကို နားလည်ဖို့ လိုတယ်။

"ကာလအချိန်တို့ကို နားလည်၍ ....... အဘယ်သို့ပြုရမည်ကို သိတတ်သော .... ဣသခါအမျိုးသား (၅ ရာ ၁၂: ၃၂)
ကပ်ရောဂါကို တွေ့ကြုံနေရချိန်မှာ ဘာတွေ လုပ်သင့်သလဲဆိုတာ သိရပါမယ်။
(က) ဘာအကြောင်းကြောင့်မှ လူစုလူဝေး မလုပ်သင့်တာကို သတိထားရပါမယ်။ သာရေး၊ နာရေးမှအစ၊ ပညာရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေး၊ ဘာအရေးကြောင့်မှ လူစုလူဝေးမလုပ်သင့်တာကို သတိထားရပါမယ်။ တခါတလေ မာနတ်ကများ တမင်နိုးဆော်နေသလား မှတ်ရတယ်။ ကပ်ရောဂါကာလမှာ ခဏခဏ လူစုဝေးမိတတ်ကြပါတယ်။
(ခ) ကိုယ်ခံအားကောင်းဖို့ လိုချိန်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားနိုင်ဖို့ လိုချိန်၊ ပေးဝေငှရမယ့်အချိန်မှာမှ တချို့က အစာရှောင်ဖို့ တိုက်တွန်းနေကြတဲ့သူတွေကိုလည်း တွေ့ရတယ်။ နည်းနည်းတော့ လွဲနေတယ်။ ဣသရေလလူမျိုးတွေ စစ်တိုက်နေရလို့ မောနေချိန်မှာ အနီးအနားမှာ ပျားရည်အလျံပယ် ပေါနေပေမယ့် စစ်ပွဲမပြီးမချင်း ဘာမှ မစားရဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်တဲ့ ဘုရင့်သား အာဗရှလုံလို ဖြစ်နေတယ်။ သက်သက်မဲ့ နှောက်ယှက်သလိုဖြစ်ပြီး ပိုပင်ပန်းကြ၊ ဒုက္ခရောက်ကြတာပေါ့။ အလကားနေရင်း စိတ်အားကြီးကြောင်းပြတာ မကောင်းပါဘူး။ ဒါကို ကျမ်းစာက vain glory - အချည်းနှီးသော ကျော်ဇောခြင်း၊ အလကား နာမည်ကြီးချင်တာ လို့ ပြောပါတယ်။ မလုပ်ကြပါနဲ့။

၄။ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီရမယ့်အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။

အဟာရရှိအောင် ကောင်းကောင်းစားပါလို့ ပြောနေပေမယ့် ဆင်းရဲတဲ့သူက ဘာစားပါ့မလဲ?
ကျန်းမာအောင် ဂရုစိုက်နော် ဆိုပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင် မကိုင်နိုင်သူက ဘယ်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ပြုစုပါ့မလဲ?
"ညီအကိုနှမတို့သည် အဝတ်အချည်းစည်းရှိ၍၊ နေ့တိုင်းစားရသော အစာ မရှိသောအခါ၊ သင်တို့တွင် တစုံတယောက်သောသူက၊ ငြိမ်ဝပ်စွာ သွားကြလော့။ နွေးကြလော့။ ဝကြလော့ဟုပြောလျက်၊ သူတို့ကိုယ်နှင့်တော်လျော်သော အသုံးအဆောင်ကို မပေးဘဲနေလျင် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။" ယာကုပ် ၂: ၁၅- ၁၆။
ဆရာတွေက ဒါကို မေ့နေသလား? အသင်းတော်က ဒါကို မေ့နေသလား? သတိရရမယ့်အချိန်ပါ။

People and Pandemic - ကပ်ရောဂါကို ဆင်ခြင်ခြင်း

 လူအမျိုးမျိုးဆိုတော့ ဆင်ခြင်ပုံ၊ တုန့်ပြန်ပုံ အမျိုးမျိုးပါပဲ။
တချို့က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ။ "ကိုဗစ်"" ကို "ငဗစ်" လို့တောင် ပြောင်လှောင် ခေါ်ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ ကိုဗစ်နဲ့ပါတ်သက်လို့ ဟာသအမျိုးမျိုး ထွက်လာတယ်။ ပညာပေး သီချင်းတွေလည်း ပေါပေါပဲပဲ ထွက်လာတယ်။ တချို့က အဲဒီထဲက သီချင်းတပုဒ်ကို ဖုန်း Ring tone အဖြစ်တောင် သုံးလာတယ်။ တကယ်တော့ Covid 19 က အသံကြားရုံနဲ့ကို ကြောက်စရာပါ။ ဒီလိုသီချင်းတွေလည်း မကြားနိုင်ပါ။ ပျော်စရာမှ မဟုတ်တာ။
အစပိုင်း သတင်းကြားခါစမှာကို အမေရိကားနဲ့ ဥရောပမှာ အသေအပျောက် အရမ်းများနေတယ်။ ဗြိတိန်မှာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ချားစ်မင်းသား ပိုးကူးစက်ခံရတယ်။ ကူးစက်ခံရသူများလွန်းလို့ ယာယီဆေးရုံတွေ အမြန်ဆောက်ကြရတယ်။
ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းနေပေမယ့် တချို့က ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာထက် ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲဆိုတာကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့်မေးခွန်းတွေ မေးခဲ့ကြတယ်။

၁။ သဘာဝအရ လင်းနို့၊ ခွေး စတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေမှ ကူးစက်တာလား?

တကယ်တော့ ဒါတွေက ဂျင်းသီတင်းတွေ ထွက်လာတာ။ အာရုံလွှဲဖို့ ကြိုးစားတာ။ အရေးထဲ တချို့သပ်သပ်လွတ်သမားတွေက အသားငါးစားရင် ဒီလိုရောဂါဆန်းတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ လော်လိုက်ကြသေးတယ်။ တကယ်တော့ ဒါက ဆေးပညာရှင်တွေရဲ့ အလုပ်ပါ။ သူတို့ အဖြေရှာပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က ဆေးပညာရှင် မဟုတ်ရင်  ဒါကို ဆုံးဖြတ်ဖို့က ကိုယ့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး။

၂။ လူလုပ်တဲ့ ဇီဝလက်နက်လား?

တရုတ်ပြည်က စစ်ဖြစ်လို့ တရုတ်အကြံလားဆိုပြီး သံသယရှိခဲ့ကြတယ်။ အစက စဖြစ်တဲ့ မြို့ကို အစွဲပြုပြီး "ဝူဟန်" ဗိုင်းရပ်လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ မကြာခင်ပဲ တရုတ်ပြည်ကို အပြစ်တင်မှာစိုးလို့ "Covid 19" လို့ ကမ္ဘာကျန်းမာရေးအဖွဲ့ကြီးက ပြောင်းခေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သမတ ဒေါ်နယ်ထရန့်က တမင်ပဲ "China virus" လို့ ခေါ်လိုက်တော့ သူ့ရန်သူတွေက "ဒါက အမုန်းတရား၊ လူမျိုးရေး အစွန်းရောက်" လို့ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတယ်။  ဒါကို ဟုတ်မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ဖို့က ထောက်လှမ်းရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးသမားက ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။ အချိန် လိုကောင်း လိုမှာပါ။ စုံစမ်းရဦးမှာကိုး။ ဒါဆို ဘာပဲ စဉ်းစားလို့ ရနိုင်မလဲ? 

ရောဂါပိုးရဲ့သဘာဝ။ သူက လေထဲမှာ လွင့်ပျံနေပြီးတော့ ကူးစက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆေးပညာရှင်တွေက ဆိုတယ်။ အနေနီးမှ အသက်ရှုလမ်းကြောင်းကနေ ကူးတယ်။ အဲဒီတော့ လူစုလူဝေးကို ရှောင်ရမယ်။ Social Distance လုပ်ရမယ်။ "Socially Distanced, But spiritually Connected" လို့ အကြံပေးကြတယ်။ "စိတ်ပေါင်း၊ ကိုယ်ခွါ" ပေါ့။ လူစုလူဝေးကို ရှောင်ပါဆိုတော့ ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲ? 

A. ပညာရေးမှာ ကျောင်းတွေ၊ တက္ကသိုလ်တွေ ပိတ်ထားရဖို့ များသွားပြီ။ 

စာသင်တာ၊ ပညာသင်တာ ကောင်းပေမယ့် ပညာနဲ့ တွဲပါလာတတ်တဲ့ ပညာမာနဟာ မကောင်းလှဘူး။ အခုတော့ အ‌ခြေအနေအရ တချို့အရသာလေးတွေ လျော့ရတော့မယ်။ တက္ကသိုလ်ကျော်းတော်ကြီးမှာ ပညာရတနာတွေ ရှာဖွေဆည်းပူးနေတယ်၊ ငါဟာ ပညာတတ်ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတဲ့ ဖီလင်လေး လျှော့ရတော့မယ်၊ ပညာမာနရဲ့ အရသာလေး ပျက်တော့မယ်။ အဲဒီတော့ လူစုလူဝေး မဟုတ်ဘဲ ဘယ်လို ပညာသင်မလဲ? ကျောင်းမတက်ဘဲ ဘယ်လို ပညာလေ့လာမလဲ? အခြေအနေက ရှိနေပါပြီ။ အင်တာနက်က လမ်းဖွင့်ပေးနေပါပြီ။ အင်တာနက်ကနေ စာသင်ရမယ်၊ လေ့လာရတော့မယ်။ ဒါကို အများစုက မပြောင်းချင်သေးဘူး။ ကျောင်းသွားတက်မှ၊ ဆရာနဲ့ သင်မှ ဆိုတဲ့ နည်းဟောင်းလေးကို ဖက်တွယ်နေချင်ကြတယ်။ "ကျွန်တော့ကလေးက အဖေနဲ့အမေကို မကြောက်ဘူးဗျ၊ သူ့ဆရာမမှ ကြောက်တာ။" ဆိုတဲ့ နည်းဟောင်းကြီးကို ပြောင်းပစ်၊ ထားပစ်ခဲ့ရမှာ။ အဲဒီတော့ အခြေအနေအရ အိမ်ကနေ စာသင်တဲ့ခေတ်ကို သွားကိုသွားရတော့မှာပါ။ အဲဒီတော့ ကိုဗစ်ကြောင့် ပညာရေးဟာ ပြောင်းကို ပြောင်းရတော့မှာပါ။ 

B. နိုင်ငံရေးမှာလည်း လူစုလူဝေးနဲ့ ဆန္ဒပြတာ၊ လူစုလူဝေးနဲ့ မိန့်ခွန်းပြောတာတွေ လျော့ရပါတော့မယ်။ 

ဒါပေမယ့် လူ့သဘာဝကြောင့် ထင်တယ်။ မလိုတာကို လုပ်ချင်တော့ ကိုဗစ်အစပိုင်းက ကမ္ဘာတဝန်းမှာ ဆန္ဒပြပွဲတွေ ပိုများလာခဲ့တယ် ထင်ရတယ်။ နိုင်ငံရေးအရ မကြေနပ်တာကို လူစုလူဝေး မလုပ်ဘဲ တခြားနည်းနဲ့ ဆန္ဒပြ။ ထုတ်ဖေါ်ကြရမှာပါ။
ဒီနေရာမှာ အမေရိကန်ပါတီကြီးနှစ်ခု အယူအဆ မတူတာကိုလည်း တွေ့ရတယ်။ ဒေါ်နယ်ထရန့်က ကိုဗစ်ပိုးဟာ လေဟာပြင်မှာ ကူးဖို့မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် လေဟာပြင်မှာ Mask တပ်ဖို့ မလိုဘူး။ အလုံပိတ်အခန်းတွေ၊ ကုန်တိုက်ကြီးတွေ၊  စားသောက်ဆိုင်၊ ရုံးခန်းတွေရဲ့ အတွင်းမှာသာ တတ်ရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ လေသာတဲ့ပြင်ပမှာ မလိုဘူးလို့ ဆိုတယ်။ ဒါကို ဂျိုးဘိုင်ဒန်တို့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒေါ်နယ်ထရန့်ဟာ တယူသန်၊ ဆေးပညာရှင်တွေ၊ သိပ္ပံပညာရှင်တွေကို ပစ်ပယ်တယ်လို့ ဂျင်းထည့်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ စကားစစ်ထိုးပွဲမှာ ဒေါ်နယ်ထရန့်က အိပ်ကပ်ထဲက Mask ကို ထုတ်ပြပြီး လိုရင်တပ်ဖို့ ဆောင်ထားပါတယ်လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
ဒီတိုင်းပြည်မှာလည်း ဘယ်အစိုးရတက်တက် အောက်ခြေမှာကို အာဏာရူးက အများသားလား။ သူတို့ချတဲ့ စည်းကမ်း မလိုက်နာရင် ဒဏ်ရိုက်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်၊ စက်ဘီး၊ ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားရင်လည်း mask မပါရင် ဒဏ်ရိုက်တယ်။ တကယ်လိုတာက အလုံပိတ် ဆိုင်ခန်းတွေ၊ ရုံးတွေမှာ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတာ မဟုတ်လား? ဒါပေမယ့် နားမလည်ဘဲ အာဏာပဲပြတတ်သူတွေ လူကြီးဖြစ်တဲ့ ခေတ်တိုင်းမှာ သည်းခံနေရတာပါပဲ။

C. ဘာသာရေးမှာ ဘုရားကျောင်းမှာ စုဝေးဝတ်ပြုတာကို သတိထားရတော့မယ်။ 

အရင်ကတော့ ဘုရားကျောင်းမှန်မှန်မတက်ရင် ဘုရားတရားအားနည်းတယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဦးဆောင်သူတွေ အားထုတ်ရင် အားထုတ်သလို အတိုင်းအတာ တခုစီ အောင်မြင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီတော့ လူစုတာ ခေတ်စားလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားသခင့် စိတ်တော်နဲ့ တွေ့ရဲ့လား ဆိုတာတော့ ဆန်းစစ်စရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာသာရေးက ကိုယ်ထင်ရာ၊ စိတ်ကြေနပ်ရင်ပြီးရော လုပ်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။

အလေ့အလာ၊ အနေအထိုင်တွေ ပြောင်းဖို့ လိုလာပြီ။ ဒါပေမယ့် တချို့က ဒါကို သတိမထားမိဘူး။ ဇွတ်တိုးကြတယ်။ လူမစုရဆိုတဲ့ အစိုးရအမိန့်ကို နားထောင်မလား? ဘုရားသခင့်စကား နားထောင်မလားလို့ ဆင်ခြေပေးကြတယ်။

အမှန်က အခြေအနေကို နားမလည်တာ။ လူ့လောကမှာ သဘာဝရဲ့စည်းကမ်း - Principle လေးတွေ ရှိတယ်။ လူကနေတဆင့် ကူးနေတော့ လူစုရင် ပိုကူးမှာပေါ့။ ဒီစည်းကမ်း Principle ကို ဖေါက်ရင် အုပ်စိုးစူ သမတ၊ ဝန်ကြီးချုပ်ဟာ သက်တော်စောင့်တွေကြားက ထိပါတယ်။ ဘာသာရေးသမားလည်း တရားစကား အကွာအကွယ်ကြားက ထိပါတယ်။ တခါတရံမှာ တချို့နိုင်ငံရေးသမားဟာ လေပစ်ပြီး ရွေးကောက်ပွဲ အနိုင်ယူသွားတာ ရှိသလို၊ တချို့ဘာသာရေးသမားကလည်း လက်တွေ့လူ့ဘဝနဲ့ ကင်းကွာပြီး အာကာမှာ ဝဲနေတတ်တယ်။
စီလီကွန်ဗဲလီးမှာ ထိပ်တန်းသင်းအုပ်ဆရာတယောက် ရှိတယ်။ သူတို့ပြည်နယ်က လူစုဝေးခွင့် တားမြစ်ထားတယ်။ သူက လက်မခံဘူး။ ဘုရားကျောင်းမှာ လူစုတယ်။ ပြည်နယ်အစိုးရက ဒဏ်ရိုက်တယ်။  ဒေါ်လာ သောင်းချီ ပေးရတယ်။ အခန်းထဲ လူမစုရတော့ ကျောင်းဝိုင်းထဲမှာ ကားတွေပေါ်ကနေ တရားနာကြတယ်။ အာမင်ထူးချင်လာရင် ဟွန်းတီးလိုက်ကြတယ်။ ဒါမျိုးတွေ မြင်ရကြားရရင် မရီရင်တောင် ပြုံးမိကြတာပါပဲ။ နည်းနည်းတော့ များသွားပြီလို့ ထင်စရာပါပဲ။ သူက တော်သေးတယ်။ တချို့က ဒေါ်လာ သန်းနဲ့ချီအောင် ဒဏ်ကြေးပေးကြရတယ်။ တချို့ ထောင်ကျတယ်။ သူတို့ဖက်က ပြန်ပြောတာက ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေ၊ သီရက်တာတွေကိုတော့ ဖွင့်ခွင့်ပြုတယ်။ ဘာသာရေးကျတော့ ပိတ်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါပေမယ့် ပေးလိုက်ရတဲ့ အဲဒီဒဏ်ကြေးငွေတွေကို ကိုဗစ်ဝေဒနာခံစားနေရတဲ့ တခြားဆင်းရဲတဲ့ တိုင်းပြည်ကလူတွေကို ကူရရင် ပိုကောင်းမှာပါ။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ ဘာသာရေးယုံကြည်မှုနဲ့ နိုင်ငံသားအခွင့်အရေးကိုပဲ တွေးနေရင်း တခြားဘဝတွေကို မေ့နေကြတာပါ။

"ပျားကလေးတွေ ပျံသွားပြီ။"

အကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ သစ်ပင်တွေ ခုတ်ပစ်တဲ့အတွက် တောပြုန်းလာတယ်။ မြစ်ကြီးနားကနေ မန္တလေးကို ရထားစီးလာတဲ့အခါ အစပိုင်းမှာ တောအုပ်တွေ စိမ်းစိမ်းစိုစို တွေ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ဦးအောင်ဇေယျတို့ ဇာတိမြေကို ရောက်တော့ တောပျောက်သွားပြီး။ ဘရိတ်မအုပ်ဘဲ စစ်ပဲတိုက်တာလေ။ စစ်ကိုင်း၊ မန္တလေးနား ရောက်တော့ ဆူးပင်၊ ထနောင်းပင်ပဲ အတွေ့များတယ်။
အညာဟာ နွေမှာ အပူဒဏ်ကို သေလုအောင်ခံရတယ်။ သစ်ပင်ပြန်စိုက်ဖို့ အရေးတကြီး လိုနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မလုပ်ဖြစ်ကြဘူး။ တောထဲက သစ်ပင်တော့ ထားပါဦး။ ကိုယ့်ခြံထဲက သစ်ပင်ကို နွေရာသီ နေပူထဲမှာ ခုတ်တဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကို မြင်ရတော့ သာမန် မသိရုံမဟုတ်တော့ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါး ဝင်စီးနေသလား ထင်မိတယ်။ ပူပါတယ်ဆိုမှ ရှိတဲ့အရိပ်ကို ခုတ်ပစ်နေတာကိုး။
ကိုယ့်ဝိုင်းထဲမှာ တတ်နိုင်သမျ သစ်ပင်စိုက်တော့လည်း အနှောက်အယှက်က ရှိတယ်။ ကိုယ့်ကလေးတွေပေါ့။ သစ်ရွက်တွေ ခူး၊ သစ်ကိုင်းတွေ ချိုး။ ဘာရယ်မဟုတ်၊ ဖြတ်သွားရင်း သစ်ရွက်တွေကို လက်ထဲ ဆုပ်ဆွဲ ပွတ်ဆွဲသွားကြတယ်။ ပြီးတော့ လက်ဖဝါးဖြန့်ပြီး သစ်ရွက်တွေ မြေပေါ် ပစ်ချ။ တကယ့်နှမြောစရာ။ "သစ်ပင်လေးတွေ သနားစရာကွာ၊ ကြီးဖို့ အားယူတုန်းမှာ မင်းတို့က အရွက်တွေ လာဆွဲတော့ အပင်ကလေးတွေ နာနေမှာပေါ့၊ ငါတို့လက်ကို လိမ်ဆွဲခံရသလိုပေါ့" လို့ ပြောရ တားရတယ်။
သူတို့ရန်က အေးသွားတော့ ဝိုင်းထဲမှာ သစ်ပင်လေးတွေ စိမ်းစိုလာတယ်။ အရိပ်ကောင်းလာတယ်။ အပူရှိန် သက်သာပြီး အအေးဓါတ်ရလာတယ်။ နေပူထဲကလာသူတွေ ကိုယ့်ဆီရောက်ရင် "အမယ်၊ ဒီနေရာလေးက အေးသားဟ" ဆိုပြီး အေးရိပ်ကလေးကို ခံစားကြ၊ ကြည်နူးကြတယ်။
လူသာမက ငှကျတှလေညျး နားခိုလာတယျ။ သူတို့စားတဲ့ သစျစေ့တှေ မွပေေါျကတြော့ ကိုယျ့ဝိုငျးမှာ မရှိသေးတဲ့ အပငျတှပေါ ပေါကျလာတယျ။ မနကျဆို ခြိုးကလေးတှေ သစျပငျထကျ မှာ ကူတယျ။ ဇရကျလေးတှရေဲ့ အသံကွားရတယျ။ မမွငျဖူးတဲ့ ငှကျတှေ မွငျလာရတယျ။ ပုံစံကတော့ ခိုပဲ။ တကိုယျလုံးစိမျးနတေဲ့ ငှကျကို ကလေးတှနေဲ့အတူ စကားကယြျကယြျ မပွောဘဲ သစျပငျထကျကို အထူးတဆနျး မော့ကွညျ့ကွရတယျ။ အရှယျသေးလှနျးတဲ့ ငှကျကလေးတှလေညျး နှမှော ရောကျလာတယျ။ မိုးရှာတော့ ပွနျပွေးတယျ။ မတှေ့မိတော့ဘူး။ ရှဉ့်ကလေးတှေ အမွီးဖှါးဖှါးလေး၊ ထောငျထောငျထောငျထောငျနဲ့ သစျပငျပေါျမှာ ပွေးကစားတာ၊ လဲသီးခွောကျတှေ ဖေါကျစားတာ တှေ့ရတယျ။ သူတို့ကို ကွညျ့ရမွငျရတာ ပြောျစရာကောငျးတယျ။
ပန်းပင်တွေ ရှိတော့ ပျားကလေးတွေလည်း ရောက်လာတယ်။ ကလေးတွေက ပျားအုံတွေ့ရင် လာပြောတယ်။ "ပျားမဖွတ်နဲ့နော်၊ ပျားမျိုး ပြုတ်နေမယ်၊ နောင် ပျားတွေ ပွါးလာမှ နည်းနည်းပါးပါး ပျားရည် စားပေါ့" လို့ မှာရတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျားအုံတွေ များလာပြီ။ ပျားတွေ ပွါးလာပြီပေါ့။
ဒါပေမယ့် အခု မိုးတွင်းရောက်တော့ ညနေခင်းဆို ခြင်က တအားကိုက်တယ်။ မနေနိုင်တော့ သစ်ရွက်ခြောက်နဲ့ မီးကလေး ဖိုကြတယ်။ ဟိုနား တပုံ၊ ဒီနား တပုံပေါ့။ အဆင်ပြေတယ်၊ ခြင်ကိုက် သက်သာတယ်။ ညနေတိုင်း မီးကလေးတွေ ဖိုကြတယ်။ တနေ့တော့ တယောက်က လာပြောတယ်။ "ပျားအုံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညနေတိုင်း မီးဖိုကြတာကိုး။" တဲ့။ "ဟာ" ဆိုပြီး တအံတဩနဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။ လူတွေကတော့ တော်ရုံ မီးခိုးနံ့ကို ခံနိုင်တာပေါ့။ ပျားကလေးတွေက ပန်းရနံ့တွေကို အနံ့ခံတဲ့သူဆိုတော့ အနံ့တွေနဲ့ပါတ်သက်ရင် sensitive ဖြစ်တယ် ထင်တယ်။ အရမ်းသိလွယ်၊ ခံစားလွယ်မယ်။ ကိုယ့်မွှေးတဲ့ မီးခိုးလေးတွေ လေမှာ ဝှေ့ရုံနဲ့ သူတို့ခမျာ နေမရဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ မွှေးတဲ့ပန်းရနံ့ကို ခံစားနေကျ ပျားလေးဟာ မီးခိုးနံ့တွေကို မခံနိုင်ဘူး။ Sorry, ပျားကလေးတွေရေ၊ ငါတို့ လက်လွန်သွားပြီ။ မှားသွားပြီ။ ပျားကလေးတွေ ပျံသွားပြီ။
ပြားကလေးတှအေကွောငျး စဉ်းစားရငျ ဆငျတူတဲ့ တခွာအကွောငျးအရာတှေ ဆကျတိုကျ တှေးမိလာတယျ။ မိဘက ပညာတတျစခေငြျလှနျးလို့ အတငျး တိုကျတှနျး ဖိအားပေးခံနရေတဲ့ ကလေးတှေ၊ လူငယျကြောငျးသားလေးတှဟော အစက လူစငျစစျဖွစျပမေယျ့ စာသငျကြောငျးကို သှားထားတော့မှ ကွကျတူရှေးဖွစျရရှာတယျ။
ဝူဟန်ဗိုင်းရပ်စ်ကို အကြောက်လွန် ထိတ်ထိတ်ပြာပြာဖြစ်ပြီး ဥပဒေ၊ အာဏာတွေပြခံရတဲ့ ဒေသအသီးသီးက လူတွေ (တပည့်မှားတော့ ဗျောတီး၊ ဆရာမှားတော့ ဆောရီး။ အမှားလုပ်တာချင်းတူတူ သူ့သားလေးကျ မရိုက်ဘူး ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ)။ တိုင်းပြည်တိုးတက်ဖို့ ဘာစေတနာ၊ ဘာအတတ်ပညာမှ မရှိဘဲ နိုင်ငံရေးတွေ နေ့တိုင်းပြော၊ နေ့တိုင်းဆဲနေတဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေ။ အမုန်းစကားတွေပြော၊ ပြဿနာ အမြဲရှာနေတဲ့ လူယုတ်မာ အုပ်စုတွေ။ ဒါတွေ မြင်နေ၊ ကြားနေရတော့ Sensitive ဖြစ်တဲ့ ပျားလေးတွေ ပျံပြေးချင်လာမယ်။ တိုင်းပြည်က မီးခိုးမွှန်လာပြီလေ။
နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လာဖို့ လန့်နေမယ်။ ပျားလေးတွေ ပျံပြေးကုန်မယ်။ သတိမထား၊ မစာနာရင် ပျားကလေးတွေ ပျံပြေးလိမ့်မယ်။

Unclog Your Blood Vessels and Lower Your Blood Pressure သွေးတိုးရောဂါ

Foods that Lower High Blood Pressure

Unclog Your Blood Vessels and Lower Your Blood Pressure with This Very Simple Solution

by Natasha Edwards

သွေးထဲမှာ ကိုလက်စ်ထရောတွေ စုဝေးနေပြီး သွေးလှည့်ပတ်မှုကို ပိတ်ဆို့စေတဲ့အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အသက်အရွယ်နဲ့ မျိုးရိုးကြောင့်လည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဆီးချို၊ သိုင်းရွိုက်အကြိတ်၊ အဝလွန်ခြင်း၊ ကျောက်ကပ်နဲ့ အသည်းရောဂါတွေကြောင့်လည်း သွေးကြောတွေ ထုံးနေတတ်ပါတယ်။ ဖိစီးမှု stress ကလည်း လူသိများတဲ့ အကြောင်းရင်းတခုပါပဲ။ အဲဒီလို စိုးရိမ်စရာတွေ မရှိရင် သွေးတိုးနဲ့ ကိုလက်စ်ထရော များတဲ့ အဖြစ်က လွတ်မယ်လို့ မပြောနိုင်သေးပါဘူး။ ဒါက အဆီများပြီး အမျှင်နဲ၊ အင်တီအောက်ဆီးဒင့်နဲ၊ လိုအပ်တဲ့ အဟာရတွေနဲ့တဲ့ အစားအသောက်တွေကြောင့်လည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ နေ့စဉ်ကိုယ်ကာယ လှုပ်ရှားမှုနဲရင်၊ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်သောက်တာများရင်လည်း ဒီဝေဒနာကို ခံစားရတတ်ပါတယ်။
ကိုလက်စ်ထရောနဲ့ သွေးတိုးကို ချတဲ့ဆေးတွေ ရှိပါတယ်။ ဒီဆေးတွေက ကိုလက်စ်ထရောထုတ်လုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အရာတွေကို ကိုယ်ခန္ဓာက ထုတ်မပေးဖို့ ဖေါ်စပ်ထားတာပါ။ သွေးထဲမှာရှိတဲ့ ကိုလက်စ်ထရောကို တစ်ရှုးတွေက ပြန်စုပ်ယူဖို့လည်း ဒီဆေးတွေက ကူညီပါတယ်။ ဒါမှ သွေးကြောတွေ မထုံးစေမှာဖြစ်ပါတယ်။
ကိုလက်စ်ထရော ချတဲ့ဆေးတွေက အစွမ်းထက်ပေမယ့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေလည်း တွဲပါလာပါတယ်။ အဲဒီဆေးတွေကြောင့် အရမ်းဝလာတတ်ပါတယ်။ ကြွက်သားတွေ နာကျင်တာလည်း ခံစားရတတ်ပါတယ်။ အရေပြားမှာ အနီကွက်တွေပေါ်တာ၊ ဖူးယောင်တာတွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အစာမချေနိုင်တဲ့ ပြသနာကတော့ အဖြစ်အများဆုံးပါပဲ။ ဒီဆေးတွေကို အသောက်များရင် သွေးထဲမှာ သကြားဓါတ်များလာမယ်။ ဆီးချိုဖြစ်လာနိုင်တယ်။ တခြားဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကတော့ အာရုံကြောပြသနာ၊ အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ် ပျက်စီးတာတွေပါပဲ။
ကိုလက်စ်ထရော များနေရင်၊ သွေးတိုးနေရင် ဆရာဝန်က အခြေအနေဆိုးမသွားဖို့ အပြောင်းအလဲတချို့ လုပ်ဖို့ မပြောဘဲနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးကုဆရာဝန်ထံက ရနိုင်တဲ့ အကြံပေးစကားကတော့ - - -
= အသီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျာများစားပါ။
= အဆီ၊ ဆားနဲ့ သကြား များများပါတဲ့အစားအစာတွေကို လျှော့ချပါ။
= ငါး၊ အစေ့၊ အဆံတို့လို ကျန်းမာရေးနဲ့ညီတဲ့ အဆီမျိုးကို စားပါ။
= နှလုံးသွေးကြောတွေက် လေ့ကျင့်ခန်း မိနစ် ၂၀ လောက် ပုံမှန်လုပ်ပါ။
= ဖိစီးမှု stress ကို လျှော့ချပြီး၊ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ပါ။
= ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်ဖြတ်ပါ။
ရောဂါကြာရှည်နေရင် ဆရာဝန်က ကိုလက်စ်ထရော ချတဲ့ဆေးတွေ ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မလိုအပ်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရလာနိုင်တာကြောင့် တခြားနည်းတွေကို သုံးဖို့ လိုလာပါလိမ့်မယ်။ သွေးကြောပိတ်တာ၊ သွေးတိုးတာအတွက် ရှေးနည်းကောင်းလေး တခုရှိပါတယ်။ တကယ့်ရိုးရိုးလေးပါ။

GARLIC ကြက်သွန်ဖြူ

  ပါဝင်တဲ့အရာများ-
= ကြက်သွန်ဖြူ ၄ ဥ
= ရှောက်သီးအရွယ်လတ် ၄ လုံး
= ရေနွေး ၃ လီတာ

နည်းစနစ်=
= ကြက်သွန်ဖြူကို အခွန်ခွါပါ။
= ရှောက်သီးတွေကို ဆေးပါ။ မသန့်သေးရင် အခွံမခွါပါနဲ့။
= ဆေးပြီးမှ ရှောက်သီးတွေကို သေးသေး စိတ်ပါ။
= ဗူးကြီးထဲမှာ ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ ရှောက်သီးတွေကို ရောထည့်ပါ။
= အဖုံးပိတ်ပြီး ၃ ရက်လောက် နှပ်ထားပါ။

ကိုလက်စ်ထရောနဲ့ သွေးတိုးကို ရိုးရိုးလေးနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပျောက်ကင်းစေတဲ့ ဆေးနည်းကလေးပါ။ ၃ ရက်ကြာတဲ့အခါ ထမင်းစားပြီးတိုင် လက်ဖက်စားဇွန်းနဲ့ တဇွန်း စားရုံပါပဲ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆေးအချိန်အဆကို ကိုယ်ခန္ဓာက လက်ခံလာတဲ့အတိုင်း တိုးစားသွားနိုင်ပါတယ်။  အများဆုံးတော့ တနေ့ကို ၅၀ မီလီလီတာပဲ စားရမယ်ဆိုတာ သတိရပါ။

Cancer and Acid ကင်ဆာနဲ့ အက်စစ်

                ကင်ဆာရောဂါရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နိုဘယ်လ်ဆုရှင် Dr. Otto H Warburg က ကင်ဆာဟာ အဓိကအားဖြင့် အောက်စီဂျင် ပြတ်လတ်လို့ ဖြစ်ရတာလို့ ဆိုတယ်။ အောက်စီဂျင်ပြတ်တော့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အက်စစ်များလာတယ်။ Dr. Warburg က ကင်ဆာဆဲလ်တွေဟာ anaerobic (အောက်စီဂျင်ကို မစုပ်ယူဘူး) လို့လည်း တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အောက်စီဂျင်များရင် မရှင်သန်နိုင်ဘူး။ 
               သာမန်ဆဲလ်အားလုံးဟာ အောက်စီဂျင် လိုကြတယ်။ ကင်ဆာဆဲလ်တွေကတော့ အောက်စီဂျင် မလိုဘဲ ရှင်သန်နိုင်တယ်။ ဆဲလ်ထဲမှာ အောက်စီဂျင် ၃၅%၊ ၄၈ နာရီကြာအောင် ပြတ်လပ်လာရင် ကင်ဆာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ pH levels ကို ထိန်းဖို့ရာ အစားအစာက အဓိကကျပါတယ်။

               PH balance, PH မျှခြေဆိုတာ ကိုယ်ခန္ဓာတလျှောက်လုံးမှာရှိတဲ့ ဆဲလ်နဲ့ အရည်မှန်သမျှမှာ အက်စစ်နဲ့ အယ်လ်ကာလိုင်း အချိုးမျှတာကို ခေါ်တယ်။ သွေးရဲ့ pH levels ဟာ အယ်လ်ကာလိုင်း level 7.365 ရှိမှ အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်။ အစားအသောက်ထဲမှာ ဓါတုပစ္စည်းနဲ့ သကြား၊ အရောင်ချွတ်ထားတဲ့ အစေ့အနှံ၊ မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်ထားတဲ့ အသားငါးတွေကြောင့် အက်စစ်များနေနိုင်ပါတယ်။ ဒါက အက်စစ်မျှခြေ ပျက်စေပါတယ်။ မျှခြေပျက်ရင် ဆဲလ်တွေ အလုပ်လုပ်ပုံကို ထိခိုက်စေတယ်။ အက်စစ်များတာ ကြာလာရင် ကင်ဆာ၊ နှလုံးသွေးကြော၊ ဆီးချို သွေးချို၊ အရိုးပွနဲ့ ရင်ထဲပူလောင်တဲ့ ရောဂါတွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အက်စစ်များတာ ကြာရင် အိုမင်းရင့်ရော် လာမယ်။ Robert O. Young က သူ့ရဲ့စာအုပ် The pH Miracle မှာ ကျမ်းမာရေးပြသနာ အများစုဟာ အက်စစ်များလို့ ဖြစ်ရတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ကပ်ပါးတွေ၊ မကောင်းတဲ့ ဘက်တီးရီးယားတွေ၊ ဗိုင်းရပ်စ်တွေက အက်စစ်များရင် မြန်မြန်ကြီးထွားကြလို့ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အယ်လ်ကာလိုင်းကတော့ ဘက်တီးရီးယားနဲ့ တခြားအရာတွေကို ထိန်းထားနိုင်တယ်။
                ဒါကြောင့် pH balance - pH မျှခြေကို ထိန်းခြင်းဟာ ကျန်းမာရေးအတွက် အရေးပါပါတယ်။
(LIVING TRADITIONALLY မှ)